وقتی جریان لیبرال غربگرا، مدافعان اصولی نظام را «تندرو» مینامند
کسانی که نمیتوانند «دلسوزی» و «اصالت» یک قشر با شرف و مخالف با رژیم صهیونی و آمریکای جنایتکار را در برابر «منفعتطلبی» خودشان تعریف کنند، به ابزار برچسبزنی «تندرو» رو میآورند و این دقیقاً همان نقطهای است که در آن، «دلسوزی برای نظام» به جای اینکه به عنوان یک «ارزش» دیده شود، توسط منفعت طلبان لیبرال به عنوان «تندرو» معرفی میگردند تا مسیر را برای «تغییرات در نظام» هموار کنند.
در علوم سیاسی، وقتی یک جریان سیاسی نمیتواند رقیب خود را با «استدلال» شکست دهد، به سراغ «برچسبزنی» میرود، کلمه تندرو در ادبیات سیاسی مدرن، یک «کلمه کلیدی» است، وقتی کسی را «تندرو» معرفی میکنند، در واقع میخواهند او را از دایره سیاست و عقلانیت و تعادل خارج کنند، هدف این طیف آن است که مخاطب تصور کند که دلسوزان نظام، افرادی تکبعدی و خطرناک هستند و بنابراین هرگونه نقد یا دیدگاه آنها را باید نادیده گرفت.
وقتی جریان لیبرال غربگرا، مدافعان اصولی نظام را «تندرو» مینامند، در واقع در حال ایجاد جدایی بین لایههای مختلف جامعه هستند، آنها سعی میکنند بین «مردم» و «مدافعان نظام» فاصله بیندازند و با تندرو جلوه دادن دلسوزان، در واقع میخواهند بگویند؛ تنها راه نجات کشور، پذیرش شرایط غرب است و چون طرف مقابل ما تندرو است، نمیتوان با او پیش رفت، این کار باعث میشود که در دیدگاه برخی از مردم، دلسوزی برای نظام با تعصب کور اشتباه گرفته شود.
تفاوت طیف برچسب زن، با آمریکایی ها و صهیونیستها در«ایدئولوژی» است، اما در«ابزارجنگ» یکی هستند و از روایتهای تحریفشده استفاده میکنند تا رقیب را در چشم دنیا و جامعه، غیرطبیعی و نامشروع جلوه دهند. *1405.04.22*
